Ex-lover sin

When I was reading the Cosmopolitan I found an interesting article about women who learned something from their exes. Some learned to break down a wall and opened up. Some learned to stray and take risks in life and some learned to not settle for anything else than wow. It’s like that great quote from SATC:

“Some are settling down, some settle and some refuse to settle for anything less than butterflies.’

I agree with the whole quote thingie, I refuse to settle for anything less than butterflies, hence the three years of singleness. But what is it that makes us so scared to chase the butterflies when they’re so obviously there?

We all know we can learn something from our exes. Still, here I am, clueless…

Because when I’ve come to think about it, I’ve been a great student. From the soccer guy, I learned to enjoy, well obviously, soccer. In a passive way that is. He made me open up to new things. From my gorgeous looking ex I learned to open up emotionally, I learned to talk. And also his passion for Asian cartoons and more ‘complicated’ movies was something he shared happily. Let's call it ‘movie snobbism’. At least we can say that they teached me how to interact with other cultures, intellectual, or not.

But there comes a time when you feel like you’ve learned enough. You tend to block out all the courses previously studied. No more soccer, Asian cartoons or intellectual movies. It’s all tennis, American Dad and chick flicks for now.
But most of all you intentionally forget to open up. Let’s call that my ultimate ex-lover sin. I closed a book, threw away the key and forgot where I hid it. But why is it that I resist so hard to be who I truly am? Memory loss or anxiety?

Why do some people have the power to get so close to the hidden key? But when it comes to Mr. Big, I tend to hide the key even more. He seems so close and yet so far away. Maybe we’re both too scared, too stubborn, too selfish, too much the same. But what does that mean? I tend to ask myself this question over and over again: ‘Just how dangerous is an open heart?’ Or an open book for that matter...

I get restless from thinking too much but when I listen to this one song I know I’m not the only one:

‘I just want back in your head, I’m not unfaithful but I’ll stray, when I get a little scared…’

The Hallmark Event

It’s that time of the year again. Hallmark is preparing for the biggest holiday ever invented. Yes my friend, your assumption is right. Valentine is hitting the town! Chocolate, golden and even marzipan hearts are going over the counter. It’s almost… tacky. Did you smell the sarcasm in that one? If we’re all trying to resist this invented exposure of love, why do we find it that hard to witness this social obligatory event? Yes, because we’re alone. It’s easier to condemn something when you don’t get to participate. And this, I must say, applies to a lot of things. Dating a married guy, having a sexbuddy, hell even pre-marital sex (in a different era that is…). We all judge and it’s easier when you’re looking from the outside. But what do you do when you’re on the inside? Do you just go along with it because you have to or will you really stand out by refusing to go with the flow? No matter what, you'll be judged. People who go with the concept are corny, people who don’t cynical, lonely and even jealous. It’s like the one thing we’re not allowed to have an opinion on. Single women out there, declare your freedom and don’t be ashamed to stand up for yourself, even on the most loneliest day of the year.

België barst?

Het zeventigste bericht verdient wel wat meer elan dus waarom geen politieke kwestie in de schijnwerper (zaklamp in mijn geval) zetten?

Vorige week (nvdr. journalist jammer genoeg niet up to date met de actualiteit...) stond in Humo (hét weekblad) een interview met 2 Burgemeesters uit de Brusselse rand. Beiden pleiten voor de eenheid van België, vóór de taalhoffelijkheid en als het even kan, voor een verbod van De Gordel op hun grondgebied. Samengevat in één zin blijkt al snel dat er tegenstrijdigheden in het spel zijn.

Kwestie 1: De Gordel. De burgemeesters zien De Gordel als een provocatie. Een van de twee geïnterviewden beweert zich meer Vlaming dan Waal te voelen, is tégen de splitsing van België als dit betekent dat zijn gemeente dan in een Onafhankelijk Vlaanderen terecht komt maar hij wil wel geen gordel op zijn grondgebied. Wie wil deze 'nationalistische' burgervader beschermen? Zichzelf of zijn burgers? Un loup dans la bergerie noemen ze zoiets volgens Waalse normen.

Kwestie 2: de taalhoffelijkheid. Vlamingen zijn volgens mij al taalhoffelijk genoeg. Wij vertikken het niet om op Waals grondgebied een mondje Frans te spreken. Toegegeven, er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen op de regel. De meerderheid onder ons probeert, doet moeite. Dat was iets wat bij de Walen vroeger niet altijd het geval was. Maar als ik tijdens mijn weekendwerk aan de kassa zit, dan merk ik dat ook zíj proberen. Zelfs mijn Italiaanse, in Luik opgegroeide nonkel, doet zijn best om Nederlands te spreken. Meer nog, hij doet er zelfs een Truiens dialect bovenop. Metske wordt dan mesjke en andere hilariteiten. Maar ik ben er fier op.
Er is slechts één groep waar ik me aan stoor, namelijk de Duitstalige gemeenschap. Zij vertikken het dus om het ook maar enigszins te doen lijken alsof ze willen proberen. Het is niet omdat hun taal zo aanleunt bij de onze dat Duits opeens geen verrassingen meer voor mij inhoudt. Jammer maar helaas. Zelfs de talrijke allochtonen uit mijn gemeente zijn op dat vlak onze Duitstalige landgenoten een stap voor. Sommigen voeden zelfs hun kinderen op in vlekkeloos Nederlands.

Waar zal de Duitstalige gemeenschap trouwens bijhoren als het ooit tot een splitsing zou komen? Weeral een politieke kwestie die het discussiëren waard is.
Helaas, voor diegenen die de naam van Tom Boonen's nieuwe lief kennen, zal de discussie vrij zinloos lijken. Voor een of andere Humolezer van ondergeschikt niveau behoren zij immers tot de domme Vlamingen. Sinds wanneer is het lezen van Story of Dag Allemaal ondermaats? CEO's om maar iets op te noemen, hebben nog altijd de vrije keuze om hun vorm van ontspanning te kiezen dacht ik dan. Of misschien gaat het hier wel om een huisvrouw die graag op de hoogte blijft van de nieuwste roddels in showbizzland maar ook zij zal ongetwijfeld andere boeiende dingen te vertellen hebben. Vooroordelen noemen ze dat dan. Ik durf er mijn geld op verwedden dat die, zichzelf zo hoog plaatsende lezer, in de wachtzaal zelf ook geniet van een Story. Is ie daarom dom? Nee.

Zij die wel dom zijn, zijn diegenen die in de klas beginnen te lachen als de GSM van de prof rinkelt. Shit happens. But will shit happen to Belgium? I mean seriously??

*Out of my mind*

No matter which way you go
No matter which way you stay
You’re out of my mind
Out of my mind

And out of my life. Thing is: which one is it that I find worse? The fact that you’re NOT ouf of my mind or the fact that you’re out of my life?

It sure as hell is easier now that you’re gone. Opting for number one… Sorry baby, the anger isn’t over yet, although I want it to be.

And then there’s the other you. The you I also want out of my mind and out of my life. But the life part isn’t an option. So I try my best to keep you out of my mind but you don’t stop, you don’t fade. You keep following me in my dreams. You force me… You force my unconscious to ask questions, to think (even more), to not stop thinking about you. But I want to… Get out of my dreams, even get the hell out of my care. Pretty please.


She had nothing left in her what waited to be said, just a vague unspoken desire that everything would become different. Eventually the dust has to settle.

De tijd stond stil

Ik kan het niet alleen
Ik weet niet of je het inziet
Dit gaat nergens heen.
We praten alles stuk
Zonder inzicht, zonder
uitzicht, op geluk
Wat ik op handen heb gedragen
glipt door m’n vingers weg

De tijd staat stil
Er verandert niks
als jij dat niet wil
De tijd staat stil
En ik vecht voor jou
als je vecht voor mij
Voor ons samen

Ik moet jou niet vertellen
welke weg je hebt te gaan
Dit heeft veel te lang geduurd
Ik kan niet stil blijven staan
‘t Is de hoogste tijd
om te kiezen zonder angst
en zonder spijt
Laat ons vechten, laat ons vrijen,
maar zeg waar het op staat.

Gaan we samen door en
heeft het zin
Wil je vechten
voor een nieuw begin
Zeg me wat je voelt

Vechten voor ons samen
Vechten voor ons allebei

Laat me niet in de steek hier

De tijd staat stil, of liever, heeft stilgestaan. Time to move on. Goodbye.

Addiction

In the hospital, we see addiction every day. It's shocking how many kinds of addiction exist. It would be too easy if it were just drugs and booze and cigarettes. I think the hardest part of kicking a habit is wanting to kick it. I mean, we get addicted for a reason, right? Often, too often, things that start out as just a normal part of your life at some point cross the line to obsessive, compulsive, out of control. It's the high we're chasing, the high that makes everything else fade away. The thing about addiction is: it never ends well. Because eventually, whatever it is that gets us high, stops feeling good, starts to hurt.
Still, they say you don’t kick the habit until you hit rock bottom, but how do you know when you’re there? Because no matter how badly a thing is hurting us, sometimes letting it go hurts even worse...

Wiskunde

Nee, zo stoer hoeft niet, tenslotte
moet ik het nu weer allemaal zelf doen. Ik trek mij af.
Het lijkt wel een hele bewerking, een
aftrekking inderdaad, ik trek mij af
van wat ik was met jou,
ik hou alleen mezelf over.

~Herman de Coninck

Hard kaftend in het winkeltje van m'n tante kwam ik dit gedicht tegen op een boek. Op het eerste zicht vrij provocerend, bij nader inzien gewoon prachtig. Neen, ik ben niet iemand die last heeft van liefdesverdriet, gewoon een aanbidster van het gedicht en van 'hem'. En neen, niet Hermand de Coninck.