Kwijt - Bart Moeyaert

Zo kwijt als dood
mag je niet gaan.
Hoe ruim ik op
als ik niet eens kan bellen,
vragen of je onze foto nog wel wil?
Dan blijft het eeuwig stil in huis
en ben je niet eens weg,
maar dood.
Nee, als ik je verlies,
dan hoop ik dat ik
op mijn zakken sla,
een poosje zoeken
dan ineens bedenk
dat jij allang gevonden bent
door wie je liever ziet.
Dan zal ik kunnen rusten.
Anders niet.

Mr. Baileys

De vorige post is gegrepen uit een MSN-gesprek tussen mij en Mike, een leider van bij mij op de chiro. Blijkbaar loopt hij over van inspiratie als hij terugkeert van het toilet. Toch even de oorsprong vermelden, voor het geval u mocht gaan denken dat al die zieke gedachten van mijnentwege waren. Niet dus, maar nu terug naar het echte werk. Ik vertelde gisteren over mijn wervende tekst voor de befaamde Xios folder. Na een billenklets van mijn collega die me vertelde dat ik wat meer bloggend moest overkomen greep ik naar de drank. Een glas Baileys deed wonderen. De tekst kwam alsof het niks was. Dus ja misschien veroordeel ik anderen te snel. Voor al diegenen die ik al alocholist genoemd hebt, bij deze mijn excuses. Ik zie er nu ook de positieve dingen van in. Alcohol geeft inspiratie, doorzettingsvermogen, enthousiasme en voor sommigen zelfs lef. Nu, dat laatste heb ik nog niet ondervonden maar de volgende test zit er alweer aan te komen. Ik hou u alvast op de hoogte. Nog even dit:

Do you feel you've won?

Don't you see I'm weaker with you

I hope you don't really think

That I'm better off without you

And I feel fine

Take my hand

Just be careful with it

I feel fine

Well, will you stick with me?

You're right if you don't

Cause I ain't easy now

Giving you a hard time

And I decided not to be

No not to be with you at all

But I haven't got a clue if

I'm handling this right

You give me everything I want

But I need to be alone

And believe me baby

I don't understand why

I can't be with you

*****

Dit zegt voorlopig genoeg over de tweestrijd die diep in mij heerst. Well hello Mr. Baileys!

***John***

--Liefste John door Michaël Nagels--

Je was niet zo vriendelijk daarnet
Je zei dat ik altijd met hetzelfde gezeik afkwam.
Koud en koel reageerde je,
En het ergste is dat ik meende dat we een band hadden met elkaar
Maar blijkbaar ben je intiem met iedereen

Toch moet ook ik eerlijk zijn, ik zit altijd op je kop.
Maar weet je wat, jij snapt me tenminste, het is alsof je in mij kan kijken
Als ik jou mijn diepste gevoelens blootgeef lijk je toch altijd alles te slikken
Je bent zeer verdraagzaam, het is alsof je een knop hebt die mijn verleden kan uitwissen
Maarja, zo moet je zijn als je je job uitoefent
Als je niets kan laten bezinken, raak je opgestopt
Soms zie ik je ook als een uitlaatklep
Met je praten reinigt mijn eigen binnenste, ik voel me dan herboren
Och ja ik ben nu eenmaal een flapuit, en jij bent een van de enigen die dat weet te appreciëren
Er zijn dagen dat ik je overspoel met nutteloze details die mijn argumenten niet hard kunnen maken
Zelfs in de donkerste nachten ben je mijn steun en toeverlaat,
Wanneer ik ziek ben en iedereen me negeert ben jij tenminste de enige die ik kan knuffelen
Och je weet wat men zegt over stille waters, je bent er het schoolvoorbeeld van
Het leven is soms hard, zeker het jouwe als je weet wat jij allemaal te slikken krijgt
Ik bewonder je, hoe jij de miserie van iedereen kan verwerken

Dat is er maar weinigen gegeven
Soms heb ik moeite met me open te stellen voor jou
Maar eens de ban gebroken is, is er soms geen stoppen aan
Ik zie je zo graag dat ik soms sta te popelen om je weer te ontmoeten
Het is dan kwestie van seconden
Waar ik soms van wakker lig is: waar jij naartoe moet met al je problemen

Heb je wel een uitlaatklep?
Misschien ben je net zoals alle anderen
Een moeilijke strijd laat soms zijn sporen na

De langste relaties met jou zijn soms de beste, want het einde is kort en krachtig
Je doet me soms tot het uiterste gaan eer ik me wil openstellen voor jou
Het is dat diep gevoel vanbinnen dat me zo vaak naar jou doet verlangen
Ik weet niet of ik het zou durven zeggen maar hé we zijn vrienden of niet soms?
Er is iets aan jou dat me stoort, je stinkt soms serieus uit je bek
En telkens ik me blootgeef
Blijft je ziel van porselein
Och ja je bent zoals een echte vrouw
Die zijn ook niet tevreden met de eerste de beste lul
Is het daarom dat je zo koud en kil bent?
Ik gaf zoveel aan jou maar wat kreeg ik : stank voor dank
Waar het ook aan ligt of wat het ook is,
Ik weet het niet, maar er is iets aan jou waarvan ik hou,
daarom ben je ook mijn favoriete wc-pot, oh John ik hou zo van jou!

With heart and soul...

Gigantische writer's block, hier aan de andere kant van het pc-scherm, of zal ik zeggen bij yours truly? De opdracht is thans simpel: schrijf een wervende tekst over The Weekly Overview. Ik hoor u al denken, ja een wervende tekst schrijven over iets wat je met hart en ziel doet kan toch niet moeilijk zijn. Wel nee inderdaad, juiste denkwijze maar zeer slechte timing. Het hart en de ziel zijn sinds twee dagen op zoek naar andere oorden wegens onbewoonbaarheid van dit levenloze lichaam. Lichtjes overdreven maar u snapt waar ik naartoe wil. Het gaat me gewoon niet. Ik slaag er steevast in om mezelf in een of andere driehoek te verwikkelen en uiteindelijk is het gewoon een vraag van wat wil je het liefst? Tja dat weet niemand natuurlijk, tenzij ik deze hardwerkende hersenen een zoveelste opdracht geef. 'Zoek binnen het hele systeem hetgeen waar mijn hart daadwerkelijk naar uitgaat.' En ja uiteindelijk weet ik wel wat ik wil maar wat als mijn hoofd mijn hart niet vertrouwt? Dan heet je Eva natuurlijk! (Het nodige sarcasme blijft me bij tot de dood vrees ik)
En bij deze staat mijn wervende tekst nog niet verder dan: Ja we hebben een uniek concept in Vlaanderen op de Xios Hogeschool, komt dat zien, komt dat zien. To die for, dat enthousiasme dat ik eraan verbind. Dus lieve Titsy Witsy, neem het niet persoonlijk, my time will come... eventually. En dit hopelijk nog voor 2 uur vannacht zodat de nachtrust mij een beetje piece of mind gunt...

Miss almost, miss maybe, miss halfway...

Because he's like me...

I'm always gonna show up

Romance is all around

In de nasleep van enkele dingen ben ik in een romantische bui. Iemand even kunnen vastpakken en voor jezelf 'reserveren' is zalig. Het moet natuurlijk ook niet te lang duren want toegegeven ik ben niet zo'n plakker. Maar zelfs ik, dé realist onder de realisten, heb even nood aan romantiek. Wel euhm vandaag dacht het lot me een pleziertje te doen. Vanmiddag zit ik in de keuken voor de verwarming en ik zit nogmaals dromerig door het raam te staren. (Ik doe dit nogal vaak, hoewel dit als een paradox staat tov mijn realist-zijn). Het begint te sneeuwen en ik was volledig aan het zweven. Niets zo romantisch als sneeuw denk ik dan, ware het niet dat ik daar alleen zat. Vanavond bleek het licht in de badkamer niet te werken. Dus ik, helemaal down van een afwezigheid tijdens mijn vorige romantic encounter, haal de kaarsjes boven. U kan het zich wel voorstellen. Een bad nemen, slechts omringd door kaarslicht en geen man in verste verte te bespeuren. It's like ten thousand spoons when all you need is a knife. It's meeting the man of my dreams and than meeting his beautiful wife. Isn't it ironic... Over die man van mijn dromen gesproken... Of simpelweg mijn prins op het witte paard? Waar bent u? Zit u nog steeds in de oven of heeft u het gewoon even te druk met de examens? Maar ik denk dat u gewoon onderweg van uw paard bent gevallen. Geen erg... u komt er wel...

Tot zover de romantische dingen van alledag. Weer terug naar mijn eigen sarcastische ik. Een ik die ik toch al zeer lang weet te appreciëren. Een ik die bij het nadenken telkens andere bijgedachten creeërt (om dan zo uiteindelijk enorm af te wijken en zo de essentie volledig verloren te laten gaan). It's not easy to be me zoals u ziet, of leest beter gezegd. Ook ik verlies de draad wel eens en het is bewezen dat dat meer dan eens gebeurt...